تبلیغات
تکنولوژیست های اتاق عمل - فلسفه یک جمله تعارفی

تکنولوژیست های اتاق عمل
 
درد و دل همکلاسی ها

احتمالا فقط وقتی تولدتون باشه و دقیقه ای 120 بار بشنوید "120 سال زنده باشی"  به فکر میافتید چرا 120؟ چرا 130 یا 110 یا 150 نه؟

اینم نتیجه ی تحقیقات شبانه روزی اینجانب (!) :

در ایران قدیم، سال کبیسه را به این صورت محاسبه می‌کردند که به جای  اینکه هر ‌۴ سال یک روز اضافه کنند و آن سال را سال کبیسه بنامند (حتما همه می‌دانند که تقویم فعلی که بنام تقویم جلالی نامیده می‌شود حاصل زحمات خیام و سایر دانشمندان قرن پنجم هجری است) هر ‌١٢٠ سال، یک ماه را جشن می‌گرفتند و کل ایران این جشن برپا بود برای اینکه بعضی‌ها ممکن بود یک بار این جشن را ببینند و عمرشان جواب نمی‌داد تا این جشن‌ها را دوباره ببینند (و بعضی‌ها هم این جشن را نمی‌دیدند) به همین دلیل دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل آرزو می‌کرد تا آنقدر زنده باشی که این جشن باشکوه را ببینی و این به صورت یک تعارف و سنتی بی نهایت زیبا درآمد که وقتی به هم می رسیدندبگویند 120 سال زنده باشی...

ن.د





نوشته شده در تاریخ شنبه 22 مرداد 1390 توسط همکلاسی های OR.88
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک